Dariusz Bońkowski
Właściciel Grupy Bońkowscy

W biznesie – można powiedzieć – należy się „zaprzyjaźnić” z sytuacją stresową. Trzeba się oswoić z tym, że stres zwyczajnie będzie się pojawiał. Należy wyróżnić dwa etapy tego czynnika. Pierwszy to taki, w którym on występuje. Jak się zachować, co robić? Na szczęście, należę do grupy ludzi z natury spokojnych, zatem w sytuacji stresowej także staram się zachować równowagę. Czasem pomaga oddech, czasem przejście po korytarzu. Często rozmowa z drugą osobą, w której mamy oparcie i poradę.

Drugi etap, to jak uwalniać się z nadmiaru tego czynnika po dniach pracy – w trakcie weekendu, czy na wakacjach. Dla mnie najlepszymi sposobami są np. spacer po lesie, długodystansowe biegi oraz jazda na motocyklu. Szczególnie polecam to ostatnie. Jak prowadzisz motocykl to dla własnego bezpieczeństwa musisz przestać myśleć o czymkolwiek, jesteś tylko tu i teraz, należy skupić się na drodze i na innych uczestnikach ruchu drogowego. To powoduje taki swoisty „reset” myśli. Oczywiście jeśli jazda, to koniecznie na motocyklu BMW.

Piotr Żarnicki
Manager IT w Coloplast Business Center

W środowisku IT częstą przyczyną stresu są krótkie terminy, ograniczone zasoby oraz odpowiedzialność za krytyczne biznesowo systemy. Mamy zatem do czynienia z grupą ludzi, która musi umieć sobie poradzić w trudnych warunkach przez długi okres czasu. Jak sobie radzimy ze stresem? Dajemy sobie i pracownikom możliwość relaksu i odcięcia się od pracy, zregenerowania baterii. Służą ku temu pokoje ZEN, które zapewniają dodatkowe wygłuszenie, przyjemne światło ambient oraz miejsce sprzyjające wyciszeniu czy medytacji.

Długotrwałe i bliskie relacje pracowników między sobą oraz pracowników z menadżerami pozwalają na rozwiązywanie nawet najtrudniejszych wyzwań. Oferujemy także wsparcie psychologów i coachów w ramach platformy HearMe. Jeśli chcemy, aby pracownik był chętny do podjęcia działań w kwestii raczenia sobie z napiętymi sytuacjami, musimy jako pracodawca przydzielić mu takie zadania, które nie będą postrzegane jako zło konieczne, ale jako element rozwoju. Wykorzystując proste narzędzia możemy wspierać pracowników w radzeniu sobie ze stresem i pomagać im w szukaniu sposobów odpowiednich dla nich.

Katarzyna Drewnikowska
Prezes Drewnikowski Spółka z.o.o.

W szkole średniej tańczyłam w zespole ludowym. Okazuje się, że dzisiaj jako 50-latka tańczę w nim dłużej, niż jako nastoletnia dziewczyna. Wszystkie dziewczyny w zespole są w podobnym wieku, spotykamy się dwa razy w tygodniu. Jeździmy na dożynki, na koncerty, występujemy w operze, dla prezydenta, dla marszałka. To powoduje, że muszę być skoncentrowana, żeby pamiętać jaki jest układ. Jestem zależna od partnera, on ode mnie. Wszystko inne idzie na drugi plan, niemniej taniec jest bardzo odprężający. Ponadto taniec czy jakikolwiek ruch fizyczny oczyszcza umysł od niechcianych myśli. Nie ma wtedy takiej możliwości, by skupić się na złych myślach.

Druga rzecz jest taka, że w zespole nikogo nie obchodzi kim jesteś, czy prezesem, czy osobą sprzątającą czy bawiącą dzieci w domu. Nie wyobrażam sobie życia bez tego. To pozwala mi odreagować i przyjść na drugi dzień do pracy z czystą głową.

Co ciekawe, to nie zajmuje mi to tak dużo czasu. Tak naprawdę czasu nie ma ten, kto nie chce go znaleźć. Tak samo jest z utrzymywaniem kontaktu z innymi ludźmi. Można go utrzymywać, a można powiedzieć, że się nie ma na to czasu. Ale wtedy będzie to nieprawda.

Przemysław Hołowacz
Kierownik ds. rozwoju biznesu w CLS

Kiedy wchodzi się na wysoki poziom stresu, którego często się nie widzi, warto wtedy mieć jakąś odskocznię, czy będzie to aktywność sportowa czy częstsze urlopy. Ważne, aby chociaż nawet przez dwa, trzy dni być z dala od codzienności, od telefonów i maili. Ja gram amatorsko w koszykówkę i staram się od czasu do czasu wyjechać tam, gdzie nie ma zasięgu. Praca siedząca nie sprzyja zdrowemu trybowi życia, dlatego ruch robi bardzo dużo dobrego. Koszykówka, którą uwielbiam to nie tylko wysiłek fizyczny. W trakcie gry wydzielają się sprzyjające rozluźnieniu i dobremu samopoczuciu hormony: adrenalina, endorfiny. I kiedy mam naprawdę ciężki dzień przepełnioną głowę myślami o sytuacjach, które nie do końca zostały rozwiązane, czy nie poszły po mojej myśli, to gra w koszykówkę, półtorej godziny treningu, pozwala mi przenieść się w inny świat. Zostawiam mój biznesowy mózg w szatni i na parkiecie wyrzucam z siebie emocje. Ulatniają się wraz ze zmęczeniem.

Hanna Mojsiuk
Prezes Północnej Izby Gospodarczej i członek zarządu Grupy Mojsiuk

W pracy stres działa na mnie motywująco. Przypływ adrenaliny jeszcze bardziej aktywuje mnie do myślenia i działania. Oczywiście stres stresowi nierówny. Stres powoduje, że w przypadku trudniejszych projektów szuka się rozwiązań, które są nietypowe, nieszablonowe i angażuje się w działanie większą grupę ludzi. Praca zespołowa nie tylko pomaga w rozwiązaniu problemu, ale daje poczucie jedności, zbliża do siebie ludzi.

W przypadku długotrwałego stresu niezastąpiona jest jakakolwiek aktywność sportowa, po to by troszeczkę przewietrzyć głowę. Ponadto przebywanie w otoczeniu ludzi, którzy nas wspierają również redukuje stres. W trudniejszych sytuacjach zawsze warto spotkać się z przyjaciółmi, bliskimi osobami i przegadać dany problem. Dobrze robią wyjazdy, nawet na chwilę, w miejsce, w którym możemy się odciąć od wszystkiego i zdrowo zresetować. Czasem pomagają takie drobiazgi, jak fajna książka czy film.

Katarzyna Opiekulska
Prezes LSJ HR Group

Stres towarzyszy mi od zawsze, jednak nauczyłam się go kontrolować i wykorzystywać jako motywację. Wdrożyłam autocoaching, czyli rozmowy ze sobą, które pomagają mi zidentyfikować przyczyny dyskomfortu, potencjalne zagrożenia i sposoby ich przeciwdziałania. Ważne dla mnie jest unikanie stresu „na zapas”. Zawsze staram się utrzymywać pozytywne wizje dotyczące zakończenia trudnych sytuacji, co znacząco wpływa na moją odporność psychiczną.

Przeciwdziałam stresowi poprzez różne metody relaksacyjne. Korzystam z masaży, zwłaszcza ajurwedyjskich i masażu Kobido. Muzyka medytacyjna również pomaga mi się odprężyć. Dobry sposób to też przebywanie ze zwierzętami, szczególnie moimi trzema kotami. Ma to dla mnie terapeutyczne znaczenie. Wierzę w moc kociego mruczenia i mam przekonanie, że to właśnie one wspomagają moją równowagę.

Spotkania towarzyskie w zaufanej grupie to z kolei możliwość otwarcia się i podzielenia się z innymi swoimi przeżyciami. Na drugim biegunie są podróże - stanowią dla mnie regenerację. Krótkie wypady nad morze pozwalają mi poczuć się jak po długim urlopie.

W domu dbam o spokój i dobre relacje z innymi domownikami. Kiedy panuje zrozumienie i harmonia, znacznie łatwiej jest mi radzić sobie ze stresem w pracy. Wiara w dobre zakończenie, nawet najczarniejszego scenariusza, jest w moim życiu prywatnym i zawodowym - kluczem do sukcesu.

Izabela Marecka
Wydawca i redaktor naczelna Magazynu Prestiż

Stres to nieodłączny składnik życia wydawcy. Jest trochę jak sól – w małych ilościach dodaje smaku, pobudza, ale w nadmiarze – szkodzi. Nie będę odkrywcza pisząc, że rzeczywistość ostatnich lat przedsiębiorców nie rozpieszcza. Trzeba mieć nerwy ze stali, żeby być odpornym na ten ekonomiczny rollecoaster, w którym obecnie funkcjonujemy. Po dziesięciu latach funkcjonowania w branży wydawniczej na pewno nauczyłam się z dystansem podchodzić do swojej pracy i tak bardzo nie przeżywać – nierzadko – zaskakujących mnie zmian. Zmiana bowiem jest stałym elementem nie tylko biznesu, ale i naszego życia.

Warto wypracować sobie instrumenty, które redukują kumulujący się w nas stres. Mi osobiście pomaga aktywność. Zimą – narty, latem – kitesurfing. Chodzę także regularnie na siłownię, gdzie ćwiczę pod okiem instruktora – wtedy odpoczywam, bo nie muszę myśleć. Po prostu wykonuje polecenia - cudowna sprawa. Lubię także tańczyć. Zawsze marzyłam, aby nauczyć się tanga – zrealizowałam to marzenie i uważam, że taniec daje fantastyczny zastrzyk endorfin. Ogólnie uważam, że taniec powinien być zapisywany przez lekarzy na receptę. Uwalnia emocje i wyzwala w nas taki pierwotny rodzaj radości. A czasem po prostu, żeby się odstresować warto wrócić do podstaw – iść do parku, pogapić się na trawę, słońce i liście – w tym zakresie terapeutą jest mój 4-letni syn – jego zachwyca niemal wszystko. Popatrzeć na świat oczami dziecka – bezcenne. Banalne? Na mnie działa.